BLOG: ‘Vergeten we niet iets bij zelfsturende teams? Het management moet wel blijven sturen!’

BLOG: ‘Vergeten we niet iets bij zelfsturende teams? Het management moet wel blijven sturen!’

Door Paul Smits, bestuursadviseur TGIM

Mijn vader was accountant en lang geleden de baas van de personenautofabriek van Daf in Limburg (nu Nedcar). Bij de start van de fabriek in Born waren vaak problemen. Nu ondenkbaar, maar een deel van de nieuwe auto’s die van de band rolden, startte niet en moest gerepareerd. Mijn vader was er ten diepste van overtuigd dat de mensen die het werk deden ook de beste oplossingen wisten. Je moest er wel naar vragen, maar dan kwamen er ook antwoorden. Deze aanpak zorgde ervoor dat steeds meer Dafjes het perfect deden als ze van de band afrolden. Samen problemen oplossen, daar was mijn vader goed in. Die aanpak heb ik van hem geleerd.

In 1988 heb ik een MBA gedaan, deels in de VS. Het ging vaak over geld en nog meer geld, maar ook over organiseren. Het belangrijkste uitgangspunt hierbij was dat de mensen die het werk deden over de meeste kennis moesten beschikken om de juiste beslissingen te nemen. Dit uitgangspunt werd er ingehamerd met een wetenschappelijke onderbouwing: “Limitations on the mental capacity of the human mind and the costs of producing and transferring knowledge means that knowledge relevant to all decisions can never be collected in the mind of a single individual or a small body of experts. This means that if the knowledge valuable to a particular decision is to be used in making those decisions there must be a system of partitioning out decisions rights to individuals who already have the relevant knowledge and abilities…”.[1]

Blijven sturen

Zelfsturende teams sluiten hier helemaal bij aan. De mensen die voor cliënten het werk doen, weten samen met die klant wat het beste is. Het kost tijd en dus geld om het allemaal weer aan iemand anders uit te leggen die vervolgens een besluit moet gaan nemen. Ik vraag mij wel af of iemand die begint met zelfsturende teams het gedachtengoed van de auteurs kent. Ik heb het vermoeden dat er maar een deel wordt omarmd. Om het tot een succes te maken wordt de rest van het artikel gemakshalve vergeten. Namelijk dat bij zelfsturende teams het management wel moet blijven sturen. Dan wel sturen op een andere manier.

In het artikel staat daar over: “Self-interest on the part of the individual decision-makers means a control system is required to motivate individuals with the decision rights and the relevant knowledge to use those decision rights appropriately.” In andere woorden: hoe zorg je er voor dat de mensen met kennis, de juiste beslissingen nemen voor de cliënten en de zorg leveren die nodig is?

Houvast bieden

De oplossing die de auteurs kiezen, is sturen met geld. Het resultaat daarvan hebben we echter de laatste jaren gezien en dat moeten we zeker niet willen. We moeten met elkaar bedenken waarop we zelfsturende teams concreet aansturen en dat ook daadwerkelijk doen. En niet bij het eventuele falen de schuld bij de zelfsturende teams te leggen die vanzelfsprekend geheel altruïstisch de goede dingen hebben willen doen. Ik ben van mening dat er kaders nodig zijn. Kaders die ook houvast bieden voor mensen die de verantwoordelijkheid op zich nemen om hun kennis en kunde optimaal in te zetten. Het niet bieden van kaders onder het mom van zelfsturing is het paard achter de wagen spannen en voor het management de ruimte om te sturen zoals het niet moet: “aanmodderen tussen de vakanties door”.

[1] Knowledge, control and organizational structure van William H. Meckling and Michael C. Jensen 1986

cartoon-blog-paul-10-10-2016-1

Neem contact op voor meer informatie via paul.smits@tg.nl of 06-53528986.